Muzyka w 2009: Polska

Wiem, długo to trwało. Ale też sporo dobrych płyt musiałem sobie przypomnieć. Oby 2010 rok w polskiej muzyce nie był gorszy. Lepszy też może być – szczególnie, że w tak zwanym mainstreamie plaża i hula wiatr, więc ktoś kumaty mógłby to zagospodarować. Tylko czy znajdzie się ktoś równie kumaty, co przebojowy?

Armia – Freak
Zaczęli rok od mocnego, ale zachowawczego „Der Prozess”. Nie przyłączyłem się wówczas do chóru entuzjastów, nie piałem, że to jak „Legenda” tylko bardziej. Ale progpunkowym „Freakiem” mnie kupili. Do tego stopnia, że nawet ten niefortunny angielski mi nie przeszkadza. Nieoczekiwane odrodzenie zespołu, który miałem za zakonserwowany na wieki. Tak trzymać!

Behemoth – Evangelion
Tłum świeżo upieczonych entuzjastów Behemotha w polskich mediach wprawia mnie w stan lekkiego zażenowania… Kto by pomyślał, że niemal we wszystkich redakcjach czai się tłum zakonspirowanych fanów death metalu. Szkoda, tylko że nie pisali o sukcesach zespołu, zanim Ner zaczął spotykać się z Dodą, na przykład półtora roku temu, kiedy Behemoth grał na Ozzfest. Co nie zmienia faktu, że zamieszanie wokół zespołu zasłużone, a „Evangelion” jest znakomitą płytą.

Biff – Ano
Pogodno rozmnaża się przez pączkowanie (albo przez podział). Biff jest mniej rockowy, ale poza tym ma najlepsze cechy szczecińskiej formacji – radość z grania, absurdalny humor i to anarchiczne podejście do muzycznej materii, które pozwala im na swobodne poruszanie się w niemal każdej stylistyce.

The Black Tapes – The Black Tapes
Tu się nie ma co rozpisywać. Zdrowy, punk’n’rollowy napierdziel. Czysta energia.

Blindead – Impulse (EP)
Nie wiem jak dla Państwa, ale dla mnie to obecnie najlepsza kapela metalowa w Polsce. Trzymam kciuki za kontrakt na Zachodzie, bo jak nie podpiszą za chwilę papierów z kimś w miarę poważnym to sczezną jak wielu przed nimi…

Dick4Dick – Summer Remains
Lubiłem ich koncerty, nie przepadałem za nagraniami. Ale „Summer Remains” to wielki krok naprzód. Połączenie rocka psychodelicznego z lat 70. z obciachowym, ale cudnie chwytliwym polskim popem sprzed ćwierćwiecza – z humorem, bez napinki, ze znamionami własnego stylu. Świetne.

Maciej Filipczuk – Metamuzyka
Objawienie. Punkrockowe oberki z odjechanym, Robotobibokowym napędem. Nie mogę przestać słuchać.

Furia – Grudzień za grudniem
Piekielnie ciepły w dłoniach śnieg / Czarny jak węgiel Ślonska / I w oczy ołów lany / Dymem hut / Chłodzony skwierczy / Jeszcze i jeszcze! – dawno blackmetalowa płyta nie zrobiła na mnie takiego wrażenia. Moc.

Gaba Kulka – Hat, Rabbit
Świetna płyta i wielka obietnica na przyszłość. Dzisiaj Gaba dopiero rozkwita. Strach pomyśleć, czym zaowocuje.

Hey – Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!
Wiadomo. Pracowici jak mrówki, utalentowani jak… hmm… ktoś bardzo utalentowany 😉 Na polskiej scenie rokowej nie ma innego zespołu, który po tylu latach wciąż potrafiłby się wymyślać na nowo i nagrywać tak dobre płyty.

Indigo Tree – Lullabies of Love and Death
Cicho, ale niepokojąco. Przystępnie, ale psychodelicznie. Jeden z najciekawszych debiutów minionego roku i wielka obietnica na przyszłość.

Kapela Ze Wsi Warszawa – Infinity
Ludowo, ale ponadgatunkowo. Eklektycznie. Pomysłowo. No i tak po prostu – potrafią napisać sobie zajebiste numery i świetnie je wykonać.

Kucz/Kulka – Sleepwalk
Ta płyta powstawała bardzo długo i miała brzmieć zupełnie inaczej. Na początku były wielowarstwowe, mroczne, ambientowe dywany Kucza, potem kilka wersji przejściowych, z innymi głosami, aż w końcu to, co znacie. Chwytliwe, zgrabne piosenki z unikalnym drugim dnem. Trzymam kciuki za kontynuację tego projektu. Bo wierzę, że tak utalentowane postaci jak Gaba i Konrad są w stanie nagrać znowu coś dobrego i wiem, że na pewno nie będą się powtarzać.

Lachowicz – Pigs_Joys And Organs
Zaskoczył mnie rockowy pazur tej płyty. Czyżbyś Jacku zatęsknił do Ścianki? Tak czy owak, znakomity album. Niestety, bez szans na większe powodzenie. Nie dość, że po angielsku i bez radiowego hitu, to jeszcze wydany w okresie złotych dzwoneczków, pluszowych łosi i samoubierających się choinek Maide in China. Kto przegapił, niech natychmiast nadrobi zaległości.

Anita Lipnicka – Hard Land of Wonder
Bardzo urocze dziewczyńskie smęcenie. Raczej ze słusznymi długami u Badalamentiego, PJ Harvey czy Nicka Cave’a, niż w polskiej tradycji „nadwrażliwa okularnica w krainie łagodności”.

Lost Soul – Immerse in Infinity
Wszyscy zajęli się porównywania Vadera z Behemothem i w tym zgiełku niemal przepadła doskonała płyta Lost Soul. To death metal z ambicjami i wyobraźnią, zagrany na najwyższym światowym poziomie. Tylko nie dajcie się odstraszyć okładką.

L.U.C. – Zrozumieć Polskę 39/89
Facet z artystycznym ADHD, w dodatku straszny gaduła – tutaj spokojny i milczący. Ze względu na ciężar gatunkowy tematyki nie słucham tej płyty z nadzwyczajną przyjemnością, ale z szacunkiem chylę czoła. Odważna, świetnie zrealizowana wizja.

Julia Marcell – It Might Like You
Płyta niby sprzed roku, ale w Polsce ukazała się dopiero jesienią. Jeden z mocniejszych debiutów ostatnich lat.

Nathalie and the Loners – Go, Dare
A może Orchid “Driving with a Hand Brake On”? Rok temu nie wiedziałem o istnieniu tej pani. Dzisiaj upatruję w Natalii Fiedorczuk jedną z największych nadziei polskiej sceny indierockowej (czy tam nawet indiepopowej, jak chcecie). Przebojowa i zabawna na scenie z Happy Pills, melancholijnie pogodna w Orchid, uroczo neurotyczna w Nathalie and the Loners… Jestem fanem.

Pablopavo – Telehon
Nie przepadam za reggae więc umknęła mi ta postać. Świetny tekściarz, przekonujący wokalista i przede wszystkim osobnik z charakterem przez duże CH. Jego łobuzerskie, miejskie ballady, które zarazem mają potencjał pokoleniowych przebojów, to jedno z najfajniejszych wydarzeń roku w polskiej muzyce. Coś jak Maleńczuk 20 lat później, tylko 50 procent jaśniej.

Paristetris – Paristetris
Pozwolą Państwo, że powtórzę swą laudację z „Przekroju”: „Od lirycznych uniesień po jazzgotliwe połamańce. I ten głos… Gdyby taką płytę nagrał Mike Patton, chwalilibyście go za powrót do wysokiej formy.” A teraz uściślę – głos oczywiście należy do cudownej Candelarii Saenz Valiente, a ten Mike Patton tu po to, by uzmysłowić kochającym Pattona krajanom, że Paristetris jest fajne, odważne i eklektyczne. A nie dlatego, że jest podobne do Faith No More 😉

Pustki – Kalambury
Ładne wiersze wybrali. Ciekawie je interpretują. I w ogóle fajnie grają. A zaśpiewana przez Artura Rojka „Nieodwaga” to jedna z najlepszych polskich piosenek minionego roku.

Tides From Nebula – Aura
Wolę ich w wersji koncertowej, ale płyta to zawsze jakiś pretekst, by o zespole przypomnieć. Mam nadzieję, że na następnej uda im się odtworzyć ten flow, tę atmosferę, którą tak urzekają, kiedy grają na żywo. To rzadki przykład zespołu, który nie ma (jeszcze – wierzę, że to przyjdzie) wielkich kompozycji czy imponujących umiejętności technicznych, ale ma to ”coś”.

Tomasz Stańko Quintet – Dark Eyes
Jak przygoda to tylko w Warszawie, jak nudzić się to tylko przy płytach z ECM. Na poziomie kompozycji żadna wielka gra się tu nie toczy, ale to brzmienie trąbki pana Tomasza…

Vader – Necropolis
Powrót do przeszłości – jeśli chodzi o kompozycje i sposób kreowania atmosfery, ale brzmienie mięsiste, potężne, współczesne. Nie wiem tylko, czemu Nuclear Blast zdecydował wydać się nowego Vadera dokładnie w tym samym czasie, co Behemotha? Chodziło o to, że konkurencja działa mobilizująco? Kogo jak kogo, ale tych dwóch zespołów chyba nie trzeba mobilizować, za to antagonizowanie ich fanów to słaby pomysł…

Reklamy

15 thoughts on “Muzyka w 2009: Polska

  1. Ciężko się właściwie z Tobą nie zgodzić, nad czym boleję. Pominąłbym bym w tym zestawieniu Hey i Lipnicką. Nie przekonali mnie. Ale to moja subiektywna ocena;]

  2. tides from nebula – pierwszy raz słyszałem ich niedawno na x-mass w uchu. potem próbowałem w domu na słuchawkach i faktycznie kapela koncertowa. Tak samo Blindead.

    Lost Soul – faktycznie trochę zbyt małe echo zrobiło. marketingowo niezbyt bezpiecznie było wydawać się z wiadrem i behedodem 😀 płyta zacna. Mają fruwać po Polsce z Rotting Christ jakoś w kwietniu.
    btw. Wiadro i Behedod też dobre płyty wydali, ale jako wydarzenie roku to bardziej pasuje burza jaka się wywołała w półświatku metalowym w związku z ich wydawnictwami i dyskusje w stylu – kto pierwszy użył metaloplastyki przy mikrofonie, a kto pierwszy ogni piekielnych 😀

  3. Przeglądając tegoroczne podsumowania płytowe mam pełne nadziei przeczucie, że jesteśmy od krok od jakiegoś przełomu w polskiej muzyce. „Muzyka” promowana w TV i radiu w 2009 ryła pyskiem po dnie i chyba nie da się zrobić biznesu na gwiazdkach, które mają na koncie 50 sesji zdjęciowych, zanim wejdą do studia i dowiedzą się, do którego końca mikrofonu daje się głos. Jest potężny potencjał w bardzo szeroko rozumianym undergroundzie, który może zaowocuje boomem podobnym do tego z początku lat 90-tych.
    Behemotha nigdy nie słuchałem, bo akurat ta odmiana metalu mi nigdy nie leżała i nie leży, ale przez cały ten zgiełk dałem się porwać ekstazie tłumów i pochyliłem ucho nad Evangelionem.
    Nadal mi nie leży 😀 Wepnę w klapę czarno-różowy opornik

  4. Panie Redaktorze – a co Pan powie na temat EPki zespołu SAMO „Plex zero”? http://www.youtube.com/watch?v=xAVZ5lyl8Gw
    AFAIR chwali Pan sobie (i innym 😉 tzw. „nowy metal” (nie mylić z nu-metalem), a moim zdaniem materiał na tym wydawnictwie nie ustępuje hałasowi produkowanemu przez światowych gigantów tego typu grania (Dillingery i inne połamańce).[Uprzedzam pytania: nie jestem w żaden sposób związany z zespołem poza relacją czysto fanowską].

  5. W końcu w podsumowaniach 2009 ktoś zauważył Armię. 😉 Dwie dobre płyty i cisza w mediach. „Freak” faktycznie lepsza muzycznie, tylko ten nieszczęsny angielski….

  6. Już chyba nigdy nie polubię rodzimej twórczości muzycznej. Albo jakieś niemrawe brzdąkanie i mamrotanie, albo przynudzanie, albo totalna siara (czyli death i black metal). Czy w Polsce nikt nie potrafi nagrać po prostu dobrej, mocnej, metalowej czy hardrockowej płyty? Ja już nawet nie chcę żadnej oryginalności, wielkiej pomysłowości i ambicji artystycznych. Chcę polskie Symphony Of Destruction, Enter Sandman, Welcome To The Jungle, Still Of The Night lub No More Tears. Z naszą muzyką jest trochę tak jak z naszymi filmami. Z jednej strony straszliwy chłam w postaci głupawych komedyjek, z drugiej-pseudointelektualny i niby-ambitny bełkot, maskujący olbrzymie braki warsztatowe twórców. Niech najpierw wyżej wymienieni nauczą się robić porządne sensacje lub thrillery.

  7. Zaskakujesz komplementowaniem Armii. Tak bardzo przekombinowanej, mechanicznej w formule płyty po tej kapeli się nie spodziewałem: deficyt energii, nadmiar równań różniczkowych.
    Oby nie była to zapowiedź – bolesnej dla uszu – metamorfozy Tomka Budzyńskiego i jego ansamblu w pitolących improwizatorów i progresistów. Albo, trzymając się sztuki bliskiej „Budzemu”, z koloryty w stylu Klee lub Miro w konceptualistę pokroju Ś.P Stanisława Dróżdża (mistrzem był, na marginesie).
    Jeśli „Freak” ma lądować na szczytach rankingu, to rozczarowań 2009 roku.

  8. Pingback: 2014: Polskie pięć dych | MOCNY W GĘBIE

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s