Drogi Panie Ryszardzie, jako fan tzw. niszowych gatunków muzycznych pięknie Panu dziękuję za trud, który wkłada Pan w ich promowanie. Dokonuje Pan rzeczy niemożliwych, trafia Pan w dziesiątkę tam, gdzie zawodzą najlepsi spece od marketingu, potrafi Pan załatwić w mediach takie rzeczy, że lobbyści i pijarowcy rąk Panu niegodni całować…

Najpierw ten numer z Behemothem. No kurde, mistrzostwo świata! Zespół blackmetalowy, który co prawda robił swoje na Zachodzie, ale dawno przywykł do myśli, że u nas do końca świata egzystować będzie z nalepką „Cudze chwalicie swego nie znacie”, udało się Panu katapultować na pierwsze miejsce listy sprzedaży płyt, na okładki gazet, do programu pani prezydentowej nawet. I jeszcze tę blond laskę, com ją na rozkładówce „Playboya” widział, raczył Pan sprezentować liderowi Behemotha. Normalnie na tacy, przewiązaną różową wstążką… Szacun, Panie Ryszardzie, szacun!

No, ale wiadomo, Szatana łatwo mediom sprzedać, pewnie dlatego, że są jego dziełem. Nie sądziłem jednak, że uda się Panu ten sam numer ze starym, nudnym jazzem wywinąć. No, Panie Rysiu, to już było promocyjne salto mortale! Prędzej bym się powrotu O.N.A. spodziewał, niż tego, że zobaczę informacje o bielskiej Jesieni Jazzowej na pierwszych stronach wszystkich najważniejszych portali. Z „Pudelkiem” na czele! Panie Ryszardzie kochany, o jazzie w naszym kraju tak obszernie pisano ostatnio, kiedy Miles Davis przyjeżdżał, ale nawet wtedy tak chętnie o nim nie czytano. Jest Pan wielki. Szkoda, że ten kościół w Aleksandrowicach tak mało ludzi pomieści. Ci organizatorzy to jednak ludzie małej wiary są. Z Pana pomocą to przecież byliby w stanie na Chicka Coreę nawet Spodek sprzedać.

Nie wiem jakie Pan ma teraz plany, ale ufam, że to znowu będzie coś wielkiego. Jeśli mogę coś nieśmiało zasugerować – może wziąłby się Pan za promocję muzyki współczesnej? Stockhausena pośmiertnie o praktyki magiczne oskarżył? Albo ku Reichowi młot na czarownice skierował? Bo wie Pan, to fajna muzyka jest, ale trudna. Jak Pan nie pomoże, to w telewizorze nie pokażą, w radiu nie puszczą, w gazecie nie napiszą…

Moja pierwsza praca. Ochroniarz, czy raczej łapacz złodziei, w sklepie płytowym „Music Corner” na krakowskim rynku. Pal licho nikczemne zarobki! Najważniejsza była muzyka od świtu do nocy i cudowna, bardzo kolorowa ekipa. Do moich obowiązków należało między innymi wożenie paczek z towarem z centrali, która mieściła się na Jana. I razu pewnego przywiozłem pakę, z której wyłowiłem księgę zatytułowaną „Encyklopedia Polskiego Rocka”, autorstwa Leszka Gnoińskiego i Jana Skaradzińskiego. Kiedy ruch był niewielki, zaczytywałem się w niej spod lady, a gdy już przeleciałem wszystkie hasła, to ją sobie kupiłem. Stoi na półce, zawsze w zasięgu ręki, bo nieraz do niej zaglądam.

I popatrzcie, jak to się dziwnie plecie… Nie tylko mogę się dzisiaj pochwalić znajomością z Leszkiem Gnoińskim, ale – tadam! tadam! – zostałem przez niego zaproszony do wzięcia udziału w filmie, który będą oglądały nasze wnuki. I wnuki naszych wnuków To „Historia polskiego rocka”, a ściślej rzecz ujmując odcinek „Teoria hałasu”, z którego dowiecie się, jak to z tym polskim metalem było. Z ust m.in. Petera, Nergala, Piekarczyka, Kostrzewskiego, Titusa, Litzy i paru innych zawodników. Do tego dużo archiwaliów, muzyki i innych fajerwerków.
Serial został nakręcony przez Leszka i Wojtka Słotę na zlecenie Discovery Historia, więc to poważna sprawa, nie żadne tam tanie, rozrywkowe fiu-bździu. Najpierw zobaczycie go na odpowiednim kanale TV, a później na płytach DVD. Ale jeszcze lepiej mają ci, co mogą wpadać do krakowskiej „Pauzy”, na Floriańską, na pokazy, który organizowane są co czwartek. W najbliższy czwartek, 19 listopada, 20.00 – „Teoria hałasu” właśnie. Po niej dokument o Acid Drinkers, a w międzyczasie wasz sługa uniżony opowiadał będzie, jak hartowała się stal. Serdecznie zapraszam. Obejrzymy ładny film, pogadamy, postoimy razem w kolejce do baru…

PS. Ten sam Leszek wydał właśnie (własnym sumptem, podwójne brawa!) świetną i przepięknie wydaną biografię Myslovitz. Tu szczegóły. Polecam!

Podczas zwyczajowego, coweekendowego buszowania w empiku odkryłem pierwszy numer „Lśnienia”, magazynu dla miłośników horrorów. Miło wiedzieć, że są gdzieś inni szaleńcy, od razu człowiekowi lżej na duszy. Niewiele zdążyłem przeczytać, tylko wywiad z egzorcystą w kolejce do fryzjera przerzuciłem (no co, z synem byłem…) i bardzo ubawiło mnie jego biadolenie na fakt, że ludzie nadmiernie interesują się satanizmem, okultyzmem i ezoteryką. Wyrażone – że przypomnę – w ogranie dla fanatyków horroru… To coś jak moje narzekanie na zgubny wpływ Internetu na kulturę, artykułowane na tym blogu
A redakcji “Lśnienia” oczywiście życzę wytrwałości i sukcesu!

Za kilka minut zadzieram kiecę i lecę zobaczyć Seweryna Krajewskiego live. Rzadka to okazja i przepuścić jej nijak nie mogę. I liczę na coś znacznie więcej, niż seans spirytystyczny.

QUIZ – JAK DOBRZE ZNASZ RODZIMY SZOŁBIZ?

Wskaż prawdziwą wiadomość. Nagród nie przewiduję. Zwycięzca niech żyje satysfakcją, że jest ostatnim sprawiedliwym, który cokolwiek jeszcze z tego rozumie.

1) Robert Pattinson (gwiazdor „Zmierzchu” – nie znam, ale mówią, że hit) powiedział dziennikarce Onetu, że jako dziecko słuchał polskiego hip-hopu.

2) Gracjan Roztocki w trosce o swój wizerunek wynajął menedżera. Poza tym planuje nagranie debiutanckiej płyty.

3) Maciej Maleńczuk wystąpi z dancingowym repertuarem w filharmonii.

4) Muzycy Green Day pogratulowali Dodzie nominacji do nagrody MTV w kategorii najlepszy artysta europejski.

Wiecie, że w Portslade jeden taki pies na baby z ogiera stał się impotentem po koncercie Celine Dion? „Po prostu już mu więcej nie stanął. Wyjawił Pudlowi, że czuł się tak, jakby do szczeliny w bankomacie próbował wcisnąć zdechłego kanarka. W końcu dał sobie spokój i został ogrodnikiem krajobrazowym w Walberwick.”

Nie planowałem bliższego spotkania ze „Śmiercią Bunny’ego Munro”, bo po nierównych zmaganiach z powieścią „Gdy oślica ujrzała anioła” lat temu kilkanaście, poprzysiągłem sobie, że więcej po książkę Nicka Cave’a nie sięgnę. Ale Marcin Sendecki mnie zmusił, swoją niemal entuzjastyczną recenzją w „Przekroju”. Marcin to człek, któremu łatwo pochwały nie przechodzą przez klawiaturę, więc doszedłem do wniosku, że po raz ostatni dam szansę temu Cave’u, niech stracę…

No i nie straciłem. „Śmierć Bunny’ego Munro”, zupełnie jak „Oślica”, gnieździ się w magicznym trójkącie: religia-seks-śmierć. Poza tym wszystko te książki różni. Tamta była sugestywnym rzygiem udręczonego narkotykami umysłu, który autorowi zdawał się zapewne szalenie ważny, wręcz dotykający tajemnic kosmosu, ale dla osoby postronnej był tylko jakimś quasi-biblijnym, manierycznym bełkotem, z którego nic nie wynikało. Jestem przekonany, że gdyby nie nazwisko autora, nikt by się po „Oślicę” nie schylił… „Śmierć Bunny’ego Munro” to dla odmiany proza zdyscyplinowana, napisana żywym, współczesnym językiem i błyskotliwie dowcipna. Chociaż zarazem, szczególnie w wątku Juniora, przejmująco smutna. Akcent przesunął się tu zdecydowanie z religii na seks, śmierci i udręczenia jest równie dużo, ale nabrały groteskowego wymiaru. A religię – czy szerzej: duchowość – się tam po prostu wyczuwa, Cave nie musi nią walić czytelnika po łbie.
Jeszcze to czytam, wciąż jeszcze nie wiem, jak skończy Bunny (choć ponad wszelką wątpliwość skończy marnie), ale już wiem, że bardziej dziś czekam na kolejną książkę, niż następną płytę Nicka Cave’a. Ale się porobiło, co?

A skoro już o śmierci mowa, polecam film Henryka Dederki „Witajcie w mroku” (na HBO pokazują póki co) o polskich gotach. Niezupełnie się ze sposobem ujęcia tematu zgadzam (o czym szerzej piszę tutaj), ale zobaczyć warto. Tam dla odmiany seksu nie znajdziecie. Co, swoją drogą, trochę mnie dziwi. O ile bowiem kultura gotycka (czy dark independent, jak zwał tak zwał) na całym świecie wiąże się mocno z ludzką seksualnością, o tyle bohaterowie „Witajcie w mroku” są cnotliwi niczym mnisi i zdawać by się mogło, że ciało służy im tylko:
a) dziś – za efektowne opakowanie nadwrażliwej duszy,
b) jutro – za pokarm dla robaków.
Weźcie takiego maga na przykład, który przyjechał do Castle Party na letni festiwal i przyzywa deszcz. Po jaką cholerę? Nie mógłby zamiast tego rzucić uroku na jakąś sympatyczną gotkę? Oglądałoby się to lepiej i sens by jakiś miało.

No dobra, wracam do Cave’a…

Nienawidzę odtłuszczonej szynki. Jaką świnia ma dupę, każdy widzi. I albo jest zainteresowany wbiciem w nią zębów, albo nie, wolny wybór. To samo dotyczy nabiału. Kto próbował kiedyś prawdziwego krowiego mleka, takiego z udoju (niekoniecznie ciepłego i z pianką), albo zrobionego z niego masła czy twarogu, ten wie, że „serek zero tłuszczu” to tylko woda, tektura, benzoesan i substancja spulchniająca przemalowane na biało, żaden tam ser. A że prawdziwy twaróg tuczy? No jasne, że tuczy. To jedzcie mniej, jeśli nie chcecie wyglądać jak redaktor Szubrycht. Papierosy light, cola light, smalec light… to wszystko hucpa, pic na wodę, fotomontaż. Substytut.
Zawieszono wydawanie „Wprost Light”. Nie żebym komukolwiek źle życzył, nie żebym śmiał się, kiedy inny się potyka, ale tej wiadomości – przyznaję bez bicia – złą nazwać nie mogę. Bo sukces tak sformatowanego tytułu, takiego niby „tabloidu dla elit”, mógł za sobą pociągnąć smutne konsekwencje. Mógł być kolejnym krokiem, susem nawet, mediów w stronę treści bez treści, lekkiej jak twarożek light. Ale skoro nie chcemy patrzeć na polityków czy ludzi (pop)kultury wyłącznie przez pryzmat ich seks-horoskopów, kosmetyków i pulowerków, to znaczy, że jeszcze jest nadzieja.
Kto wie, może kryzys ekonomiczny działa na nas trochę trzeźwiąco? Jeśli tak, dzięki Bogu za kryzys. Ale tylko za taki w wersji light, oczywiście.

PS. Świeżynka z gugla: “jarek szubrycht nago”. Zapewniam cię, kimkolwiek jesteś – naprawdę nie chcesz tego znaleźć

Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.
Nudzą Jarka takie sprawy ciągła praca brak zabawy.

Barwy ze słońca są. A ono nie ma
Żadnej barwy, bo ma wszystkie.
I cała ziemia jest niby poemat,
A słońce nad nią przedstawia artystę.

Kto chce malować świat w barwnej postaci,
Niechaj nie patrzy nigdy prosto w słońce.
Bo pamięć rzeczy, które widział, straci,
Łzy tylko w oczach zostaną piekące.

Niechaj przyklęknie, twarz ku trawie schyli
I patrzy w promień od ziemi odbity.
Tam znajdzie wszystko, cośmy porzucili:
Gwiazdy i róże, i zmierzchy, i świty.
/Czesław Miłosz – “Słońce”/

Nie, nie widziałem Walki Stulecia. Wybrałem lepiej. Byłem na świetnym koncercie Soap & Skin i jeszcze lepszym cudownie wyluzowanego kolektywu Sigurdsson/Muhly/Amidon/Frost, a potem na imprezie z muzyką, przy której nie wstyd tańczyć, czyli Kode 9 et consortes. Cała Polska zazdrości nam Unsoundu – to oficjalne

PS. Gwoli usprawiedliwienia – kolejna Walka Stulecia pewnie w styczniu albo w lutym, a na następny Unsound trzeba będzie czekać cały rok.

Nie spodziewałem się, że kiedykolwiek zacytuję tu posła Palikota, w dodatku za “Pudelkiem”, ale to takie piękne i takie prawdziwe: “Jeżeli mam o coś pretensję do pani Sawickiej czy pani Pazury, to że wdały się w taką wiochę. To jest taka żenada… To je bardziej kompromituje niż wzięcie tych łapówek.”

Pozdrowienia dla wszystkich agentów i ich inwigilowanych gwiazd. Całą resztę gorąco namawiam na ostatnie dni Unsoundu, o ile jeszcze są bilety.