Ach, co to był za ślub!

Dzisiaj wszyscy o ślubie, więc nie będę się wyłamywał. Z tym, że ja o swoim. A właściwie nie o ślubie, tylko o weselu, a konkretnie o tej jednej piosence, podczas której młoda para samotnie kompromituje się na parkiecie.

Otóż z małżonką mą obecną, a ówczesną konkubiną, podeszliśmy do kwestii wesela z umiarkowanym entuzjazmem, traktując je raczej jako dług wobec rodziców za to, że podcierali nam zadki, dokarmiali i posyłali do szkół, niż uroczystość, która nam samym do szczęścia byłaby potrzebna. Pozwoliliśmy więc rzeczonym rodzicom decydować o szczegółach przyjęcia, w tym – o chwilo nieszczęsna! – o wyborze zespołu muzycznego, który miałby nam przygrywać do tańca. Wyszedłem bowiem z założenia, słusznego niestety, że jest to wybór pomiędzy dżumą a cholerą, więc po co się wysilać…

Pewnego dnia jednak zadzwonił do mnie tata i zapytał, co chcemy mieć zagrane do pierwszego tańca.
- Wszystko jedno.
- Nie może być wszystko jedno, musicie wybrać.
- Wszystko jedno.
- W porządku, to orkiestra proponuje… – i tu padł jakiś tytuł, który zmroził mi krew w żyłach.
- Nie, nie! To już niech zagrają “Mario Magdaleno” Happy End, tak będzie dobrze – zaproponowałem. Następnego dnia tata zadzwonił z potwierdzeniem. Znają. Zagrają. Spoko, mam to z głowy.

Tu mała dygresja. Otóż “Ballada o Marii Magdalenie” była wówczas – albo trochę wcześniej, kiedy jeszcze byliśmy na studiach – późnonocnym hitem w nieodżałowanym Teatrze Bückleina, pięknym przybytku nieopodal krakowskiego dworca, gdzie odbywały się niezapomniane koncerty i spektakle oraz zwykle szybko zapominane imprezy, i gdzie z moją obecnie szanowną małżonką chętnie bywaliśmy. Kiedy już wybrzmiały ówczesne nowinki (jakieś Prodigy na ten przykład), DJ puszczał Happy End i kto jeszcze był w stanie wstać od stolika, ruszał w tany… Miało to pięknie alternatywny smaczek, bo w połowie lat 90. nie było jeszcze mody na PRL, ani “Wideoteki dorosłego człowieka”, ani tym bardziej reedycji hitów sprzed lat, więc taki repertuar w klubach był naprawdę rzadkością.
Zamówiłem więc “Balladę o Marii Magdalenie”, bo lubiliśmy, bo nam się dobrze kojarzyła. Zresztą, co miałem u tych weselnych muzykantów zamówić? “Heroes”?!

Nadeszła godzina W. Jak wesele. I przyszedł czas pierwszego tańca.
Ale zaraz, zaraz, nic tu się nie zgadza. Owszem, niektóre nuty brzmią znajomo, ale połowa wyfraczonego kwartetu gra coś zupełnie innego. Depczę więc małżonkę i jednocześnie robię wściekłe miny do muzykantów – gdyby wzrok mógł zabijać, leżeliby już z poderżniętymi gardłami. Band-leader pąsowieje, wygląda na równie zdezorientowanego co my, ale za cholerę nie potrafi zapanować nad sytuacją, bo widocznie nie taki z niego lider, jak go malują. Potykamy się więc z żoną o siebie przez kilka minut, rozpaczliwie wsłuchując w kulejący rytm i dziwaczne dysharmonie… i jakoś docieramy do finału. Co się okazało? Otóż część zespołu przygotowała “Balladę o Marii Magdalenie”, tak jak prosiłem, ale za to druga część była święcie przekonana, że chodzi o “Annę Marię” Czerwonych Gitar – i to nam zagrała. Odsłuchów oczywiście nie było, więc zanim się połapali, minęło pół piosenki, a przez drugie pół próbowali jakoś się odnaleźć, nie wiedząc czy to oni dali ciała, czy może jednak tamci…

Gdybym dzisiaj miał wybierać orkiestrę na wesele, oddałbym wszelkie pieniądze za Mitch & Mitch. Serio. Mam nadzieję, że chłopaki się za to wyznanie nie obrażą, ale sądzę, że to jest jedyny band, który tak cudnie łączy środowiska, gusta i pokolenia A drugi – albo nawet równorzędny – wybór, to Richard Cheese. Nie byłoby problemu z zagryzającymi się Mariami, gdybyśmy w pierwszy nasz taniec ruszyli w takt tego: